Θεραπεία της υποκαλιαιμίας

Τεύχος 30

Σπύρος Μιχαήλ
Διευθυντής Νεφρολογικού Τμήματος, Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Λαϊκό»

Η πλειονότητα των περιπτώσεων υποκαλιαιμίας οφείλεται σε μη αντικαθιστάμενες απώλειες Κ+ από το πεπτικό σύστημα και τους νεφρούς. Η θεραπευτική αντιμετώπιση στοχεύει: Στη μείωση των απωλειών Κ+, στην αποκατάσταση των αποθηκών Κ+, στην πρόληψη τοξικότητας από τη θεραπεία. Η από του στόματος χορήγηση αλάτων Κ+ αποτελεί τη θεραπεία εκλογής για τη συντριπτική πλειονότητα των ασθενών. Το KCI είναι το δραστικότερο άλας στην αντιμετώπιση των απωλειών Κ+. Συνήθως 20 mEq Κ+ την ημέρα από του στόματος αρκούν για την πρόληψη της υποκαλιαιμίας και 40-100 mEq Κ+ την ημέρα για την αντιμετώπισή της. Η διαιτητική πρόσληψη Κ+ συχνά είναι μη δραστική στην αντιμετώπιση των απωλειών Κ+. Ενδοφλέβια χορήγηση Κ+ απαιτείται σε μικρό ποσοστό ασθενών. Κατά την ενδοφλέβια χορήγηση Κ+ πρέπει να επιλέγεται περιφερική φλέβα, η συγκέντρωση του Κ+ στο διάλυμα να μην είναι μεγαλύτερη των 20 mEq/L, το διάλυμα αραίωσης να μη περιέχει γλυκόζη, ο ρυθμός έγχυσης να μην υπερβαίνει τα 20 mΕq/ώρα και η ημερήσια δόση να μην είναι μεγαλύτερη των 150 mEq. Η ανθιστάμενη στη θεραπεία υποκαλιαιμία απαιτεί προσδιορισμό της συγκέντρωσης του Mg2+ του ορού και αντιμετώπιση τυχόν ελλειμμάτων του.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

Παρέχεται πλήρης κατάλογος των συγγραφέων.
Παρακαλώ, επιλέξτε το επιθυμητό όνομα του συγγραφέα και θα εμφανιστούν όλες οι σχετικές δημοσιεύσεις ακριβώς κάτω από τη λίστα των συγγραφέων.